จับฉ่าย...เต็มใจเสนอ...

"ถามจริงเจ้ เรียนไงให้ได้เกียรตินิยมอะ?"

"......................."

ตั้งแต่เรียนจบมา เจอคำถามนี้จากหลายๆคนเลยค่ะ โดยเฉพาะน้องๆทั้งที่บ้านและที่มหาวิทยาลัย

เป็นคำถามที่ตอบยากนะ กับอีกอย่างที่ได้ยินคือ

"ได้เกียรตินิยม ต้องเรียนเก่งมากเลยนะเนี่ย" -*-'''''

อันที่จริงแล้วต้องบอกว่า ถ้าเลือกได้ หนูไม่อยากได้แล้วค่ะ ไอ้เกียรตินิยมเนี่ย มันเหมือนห่วงผูกคอ เหมือนมีใครมาแปะอะไรไว้บนหน้าผาก ไม่รู้ว่าจะภูมิใจหรือจะละอายดี

คนได้ "เกียรตินิยม" (ต่อคำว่าอันดับหนึ่ง เฉียดเหรียญทองไป 0.2 ให้ด้วย) ไม่ได้หมายความว่าต้องเก่ง เลิศเลอ อัจฉริยะขั้นเทพ หรือมีองค์ประกอบของสมองที่พิเศษกว่าชาวบ้านเสมอไปหรอกนะคะ

เวลาจ้างงาน แล้วเห็นว่าจบเกียรตินิยมก็ไม่ต้องหวังสูงว่าจะได้เทพมาจุติที่บริษัทของท่าน เวลาทำงานไม่ได้ก็ไม่ต้องไปดูถูกเค้าด้วย 

อ้อ...เวลาสัมภาษณ์ก็ไม่ต้องไซโคประหนึ่่งอิจฉาว่าเอ็งจบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากรั้วสีชมพู แต่ข้ามันแค่ดิ๊บด้อย(เป็นลูกพี่ลูกน้องกะ จิ๊บจ๊อย) ถามคำถามแบบ คุณปัญญาหรือคุณไตรภพยังสยอง

แล้วไม่ต้องตบท้ายด้วยประโยคว่า "การได้เกียรตินิยมจะช่วยให้คุณได้งานนี้ได้ยังไง"<<<< ต่อให้มันช่วยได้ก็ไม่อยากให้ช่วยหรอกค่ะ ได้ทำงานที่เดียวกะคุณมึงเนี่ย -*-

ไม่ได้เฉพาะเด็กเก่ง เด็กดีหรอกนะที่สามารถคว้า First Class Honnor มาครอบครองได้ เด็กเกรียนๆ (อย่างเรา) แต่ได้เกียรตินิยมก็มีค่ะ 

เกียรตินิยม ไม่ได้แสดงถึงอัจฉริยภาพทางสติปัญญา มันแค่เป็นรางวัลเล็กๆสำหรับการจัดการชีวิตเท่านั้นเอง

คนที่ได้เกียรตินิยม(อย่างเรา)ไม่ได้เรียนเก่ง หรือมีความรู้มากกว่าคนอื่นๆหรอกนะ อย่างตอนนี้ถ้าถามถึงวรรณกรรม วรรณเวรของตาเชคสเปียร์ หรือบทกวีของคุณอังคารก็จอดไม่แจวเหมือนกัน เรียนมาก็คืนครูไปเกือบหมด นอกจากไอ้ที่ต้องใช้จริงๆที่ยังคงเหลือติดสมอง

เพราะงั้น เวลาถามอะไรแล้วเด็กเกียรตินิยมทำหน้าเหวอ อึ้ง มึน ก็ทำหน้ารังเกียจเหยียดหยามประหนึ่งเห็นแมลงสาบบินผ่านหน้า แถมบางทีไม่ทำท่าเปล่า พูดต่ออีกด้วยว่า "เนี่ยนะเกียรตินิยม ไม่เห็นจะแน่เลย" ......อ๊าวววว

เราเอง ไม่ได้เรียนเก่ง แล้วก็ไม่ค่อยชอบจำ แต่อาศัยว่าเป็นคนชอบเรียน ชอบเข้าห้องเรียน รู้เรื่องไม่รู้เรื่องก็เข้าไว้ก่อน เวลาสอบเห็นเพื่อนมันเขียนคำตอบที่เป็นเล่ม สองเล่มส่ง เราทำได้อย่างมากก็ไม่เกินเล่มนึงที่พยายามกลั่นสมองกรองปัญญาเขียนแล้ว ก็ได้แค่นั้นแหละ

แล้วถามว่าได้มาได้ยังไงไอ้เกียรตินิยมเนี่ย

จริงๆแค่รู้ว่าเรียนยังไง ก็ได้แล้วนะ

เค้าให้เรียนก็เรียน เข้าเรียนมันไปทุกครั้ง มีงานก็ทำงาน มีการบ้านก็ทำการบ้าน รายงานส่งตรงเวลา อาศัยความพิถีพิถันและละเอียดรอบคอบกับเวลาเล็กน้อยเพื่อให้มันออกมาดี ไม่ใช่พรุ่งนี้ส่งทำคืนนี้ หรือส่งบ่ายทำเช้า ส่งชั่วโมงสองทำชั่วโมงแรกอย่างงั้นก็อย่าหวัง

เวลาจะสอบ อ่านไม่จำให้ติวเพื่อน เพราะการติวเพื่อนจะทำให้เราเข้าใจและจำได้(มากกว่าเพื่อนที่ติวให้มัน) เวลาตอบคำถามก็อย่าพล่ามมาก ตัดเอาแต่เนื้อๆล้วนๆ อย่างเราถ้าเขียนตอบแบบบรรยายความตามไท้........จะงงไปเลยทั้งคนตอบคนอ่าน อาจารย์ต้องเรียกไปถามซ้ำ "นี่หนูต้องการจะบอกอะไรครู?? (ทำหน้ามึนสุดฤทธิ์)"  เลยคิดได้ ครั้งต่อๆมาเลยเขียนเป็นข้อๆ แยกทีละประเด็น ดีขึ้น ไม่โดนเรียกไปสอบปากเปล่าซ้ำ 555...

ทำแบบนี้มันไปทุกเทอม ด้วยความคิดว่า กูโชคดีมากที่ได้เรียนที่นี่ กูสำนึกบุญคุณอะไรก็ไม่รู้ที่ทำให้เอ็นท์ติด เพราะงั้นกูก็จะเรียนทดแทนบุญคุณ เท่านั้นแหละ

แต่เมื่อจบออกมาแล้วบางครั้ง ความรู้ที่เรามีมันก็ไม่ได้เป็น"ทุกอย่าง" เสมอไป ในทางตรงข้าม ความคาดหวังต่อคนที่ได้เกียรตินิยมมักจะสูงเสมอ ก็เหมือนกับคนซื้อ Mercedes CHAPS หรือจะ Louis เค้าก็คาดหวังทั้งดีไซน์และคุณภาพ ไม่มีใครคาดหวังว่าซื้อมาสองวันแล้วจะสีลอก หนังล่อน หูขาด ทั้งๆที่มันก็อาจจะเกิดขึ้นได้ แต่คนซื้อก็รับไม่ได้เพราะว่ามันเป็น "หลุยส์นะยะ" จะมาขาดมาปริได้ไง ยิ่งกว่าคนซื้อจะรับไม่ได้แล้ว พวกพ้องเดียวกันก็รับไม่ได้ด้วย Benz ล้อหลุด หรือ Louis สีถลอกก็จะโดนมองว่า "ไม่สมเป็น Benz เป็น Louis" โดนประนามจากพวกเดียวกันอีกตังหาก -*- 

มันก็ทำนองเดียวกันกับ "เกียรตินิยมวิถี" นั่นแหละ ที่ใครๆก็คาดหวังเหลือเกินว่ามันจะต้องเก่ง ต้องดี แต่จริงๆเกรียนอย่างเราอยากกรี๊ดดดด......."กูไม่ได้เก่ง กูไม่ได้ดี.......กูเบื่อ กูไม่อยากด้ายยยยยยย........เอา มัน ออก ป๊ายยยยยยยย!!" แต่ไม่ได้หรอก เราต้องแอ๊บเก่ง แอ๊บดีไว้ก่อน....แล้วก็ไปวีนใส่ "เหยื่อ" เกียรตินิยมรุ่นน้องต่อไป...

"นี่น้อง ให้ชงกาแฟแค่นี้ยังรสชาติเหมือนน้ำล้างจาน จบเกียรตินิยมมาได้ไงเนี่ย!!!!"

edit @ 4 Mar 2008 07:23:26 by Endearing