จับฉ่าย...เต็มใจเสนอ...

คนขับพาเราเลี้ยวซ้ายเข้าถนนสุขสวัสดิ์ แล้วตรงดิ่งสู่วงแหวนอุตสาหกรรมที่มองเห็นตระหง่านขวางทางเราอยู่ จุดหมายปลายทางของเราอยู่ที่สวนสาธารณะและพิพิธภัณฑ์ด้านล่าง วันนี้เป็นวันตั้งศาลพระพรหมของพิพิธภัณฑ์

ในเมื่อคนเรายังต้องมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มตัว ก็ไม่แปลกอะไรถ้าจะสร้างความคุ้มครองแบบนั้นกับสิ่งก่อสร้างเช่นนี้บ้าง แม้ฉันจะไม่แน่ใจนักว่าศาลที่ขนาดเล็กกว่าตัวสะพานเป็นร้อยเป็นพันเท่านั้นจะแผ่อิทธิพลคุ้มครองตัวสะพานและผู้ใช้งานได้ครบถ้วนหรือไม่ก็ตาม

ฉันไม่รู้ว่าผู้คนแถบนั้นจะรู้สึกอย่างไรกับโครงการนี้ เมื่อบอกว่ามันเป็นโครงการในพระราชดำริ ก็ไม่มีใครคิดที่จะต่อต้านการเกิดขึ้นของมันโดยการกระทำ แต่อย่างไรก็ตามคนที่ต้องสูญเสียที่อยู่ หรือเสียผลประโยชน์ของตนจากการก่อสร้างก็อาจจะพูดได้ไม่เต็มปากนักว่าเห็นดีเห็นงามด้วย แต่สำหรับฉัน ความรู้สึกเมื่อลงจากรถแล้วมองขึ้นไปสู่ยอดเสาสูงที่ขึงลวดสลิงขนาดใหญ่ไว้คือความภูมิใจ เพราะ “นี่” คือ “งานของแม่” ที่ฉันมักคิดอยู่เสมอว่าเหมือนการสร้างอนุสาวรีย์ให้ตัวเองกลายๆ เพราะไม่ว่าจะมองเห็นสะพานที่แปะป้ายกรมโยธาธิการ หรือกรมทางหลวงชนบทที่ไหนฉันก็ต้องคิดว่านี่คืองานที่แม่มีส่วนร่วมเสมอ สิ่งที่ดีมากๆประการหนึ่งก็คือความรู้สึกว่าแม่อยู่ใกล้ๆตลอดเวลาไม่ว่าจะไปไหนๆนั่นเอง ก็คงมีไม่กี่คนหรอกที่จะมองสะพานต่างๆแล้วพูดกับเพื่อนข้างๆได้ว่า “นี่ไง แม่เราเป็นคนทำโครงการนี้”

นอกเหนือจากความภูมิใจที่มีต่อสิ่งก่อสร้าง ผู้ก่อสร้าง และผู้ทรงมีพระราชดำริโครงการแล้ว อีกความรู้สึกหนึ่งก็คือความตื่นเต้นในความไฮเทคที่แฝงอยู่ในห้องควบคุมการจราจรที่เป็นอาคารชั้นเดียวขนาดซัก 50 หรือ 60 ตารางเมตร ที่ซึ่งใช้สังเกตการณ์การจราจรผ่านกล้องนับ 10 ตัวที่ติดอยู่บนสะพานและบริเวณรอบๆ อันที่จริงมันก็เป็นเรื่องธรรมดา เหมือนกับศูนย์ควบคุมจราจรทั่วไป แต่ก็ด้วยความที่เพิ่งเคยเข้าห้องควบคุมอะไรแบบนี้ ก็เลยตื่นเต้นเล็กน้อยที่เห็นองค์ประกอบห้องเหมือนกับหนังที่เคยดูนั่นแหละ

อีกความรู้สึกหนึ่งก็คือ มันสวย...ทั้งตัวสะพานและบริเวณโดยรอบ สมกับที่ได้ถูกโฆษณาไว้ว่าเป็นสะพานที่สวยที่สุดของประเทศ ยิ่งตอนนี้โครงการเสร็จสมบูรณ์แล้ว นอกจากตัวสะพานที่โดดเด่นเป็นสง่าด้วยเสาสลิงสูงทาสีเหลืองทองอร่ามเพื่อเฉลิมพระเกียรติแด่ “เจ้าของโครงการ” แล้ว บริเวณรอบๆยังได้รับการตกแต่งให้เป็นสวนสาธารณะแก่ประชาชนด้วย และยังมีพิพิธภัณฑ์ที่ได้รับการตกแต่งละม้ายๆกับโรงแรมหรือรีสอร์ทซักที่หนึ่ง จะติอยู่นิดหนึ่งก็ตรงที่ต้นไม้แคระแกรนที่ยังไม่โตเต็มที่ และต้นหญ้าที่ยังดูเหมือนไม่ฟื้นตัวนักทำให้ไม่มีร่มเงาอื่นใดนอกจากเงาของสะพานข้างบน และสนามก็ยังไม่เป็นสีเขียวเท่าที่ควร แต่กระนั้น...มันก็ยังสวยอยู่ดี

 บางครั้งฉันก็คิดไปว่าสำหรับฉัน มันไม่ใช่แค่สะพาน แต่มันเป็นอนุสาวรีย์

อนุสาวรีย์ที่แสดงถึงความเสียสละของคนที่ต้องทิ้งที่ดินของตนไป ความทุ่มเทและความพยายามในการทำงานอย่างยิ่งยวด

และท้ายที่สุด....

อนุสาวรีย์แห่งความรักและความหวังดีของผู้ชายคนหนึ่ง ต่อคนนับแสนนับล้าน

edit @ 18 Feb 2008 15:25:48 by Endearing