จับฉ่าย...เต็มใจเสนอ...

ย้อนหลังไปเมื่อประมาณเกือบ 10 ปีที่แล้ว ช่วงระหว่างปี 39-49 สิ่งที่ฉันเห็นอยู่เสมอคือการที่แม่ต้องวิ่งขึ้นโรงขึ้นศาลบ่อยๆ

ไม่ใช่ว่าแม่ทำอะไรที่ขัดต่อกฎหมาย แต่แม่ไปในฐานะตัวแทนของสำนักงานก่อสร้างสะพาน
ที่มีการฟ้องร้องค่าเสียหายจากการเวนคืนการก่อสร้างสะพานวงแหวนอุตสาหกรรม

ฉันจำได้ว่าได้ยินชื่อโครงการวงแหวนอุตสาหกรรมมาตั้งแต่เรียนมัธยม เนื่่องมาจากเป็นงานชิ้นใหญ่ที่ทำให้แม่วุ่นวายเหลือเกิน การเป็นเจ้าหน้าที่เวนคืนนั้นถือว่าเป็นงานหนักและเสี่ยงอันตรายพอควร การที่ต้องเดินไปตามบ้าน เพื่อขอเวนคืนที่ดินรายหลังนั้น ไม่ต่างอะไรกับการถือจอบถือพลั่วไปทำลายรังมดรังปลวก ชะดีชะร้ายก็โดนขบโดนต่อย เจ็บและรำคาญไปตามประสา บางคนที่แพ้(ทาง) ก็อาจเป็นอันตรายถึงชีวิต ก็อย่างที่แม่ต้องโดนขึ้นโรงขึ้นศาลอยู่ครั้งแล้วครั้งเล่านั่นเอง

ฉันถามแม่หลายครั้งเกี่ยวกัีบโครงการนี้ ว่าทำไมนะ มันถึงทำให้แม่ต้องลำบากลำบนนัก แล้วทำไมถึงต้องมีโครงการนี้ขึ้นมาด้วย และใครกันที่เป็นคนต้นคิดโครงการอภิมหึมานี้ขึ้นมา (ปกติแล้ว โครงการส่วนใหญ่มักเป็นโปรเจกท์ตอบแทนพระคุณชาวบ้านของผู้แทนสมัยต่างๆ)

โครงการถนนวงแหวนอุตสาหกรรม จึงเป็นโครงการใหญ่อีกหนึ่งโครงการที่เรียกได้ว่าใหญ่ที่สุดในชีวิตการทำงานของแม่ โดยงานหลักๆที่แม่ทำก็คือการเวนคืนที่ดินของชาวบ้าน และการประมาณราคาเพื่อชดใช้ค่าตอบแทนแก่ชาวบ้าน
ผลของการทำงาน ก็อย่างที่บอก คือการต้องวิ่งรอกขึ้นศาล แก้ต่างแทนสำนักงานนั่นไง
พูดไปแล้วหลายคนอาจจะเครียด จริงๆแล้วด้วยความที่แม่เป็นผู้หญิง และแม่เป็นแม่ ก็ทำให้การเจรจาทั้งหลายแหล่ง่ายลงอย่างน่าอัศจรรย์

 

การเดินทางสู่วงแหวนอุตสาหกรรม (2)

การเดินทางสู่วงแหวนอุตสาหกรรม (จบ)